Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να προσπαθείς να συγκρίνεις τεχνικές που δεν έχουν λόγο σύγκρισης. Τυχαίνει όμως να έχω καταλάβει ότι τον τελευταίο καιρό οι καταδύσεις sidemount εκτός του ότι έχουν γίνει αρκετά δημοφιλείς - καλό - αρχίζουν να παίρνουν και μια μορφή φανατισμού - κακό. Ποτέ δεν ήμουν, και ελπίζω ότι δεν θα καταλήξω, φανατικός και αφοριστής. Στον χώρο της κατάδυσης κάθε τεχνική μπορεί να έχει την δική εφαρμογή. Σε αυτό το πεδίο η κάθε τεχνική μπορεί να είναι μοναδική και η σωστότερη επιλογή μιας και μας προσφέρει πλεονεκτήματα σε σχέση με κάτι άλλο. Δεν υπάρχει όμως σύστημα ή τεχνική που να μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλα τα περιβάλλοντα από όλους τους ανθρώπους. Κουβέντες όπως, αυτός είναι μοναδικός τρόπος ή πως ότι άλλο είναι παρελθόν, δεν θα έπρεπε να γίνονται σοβαρά αποδεκτές από κάθε άτομο που έχει λίγο μυαλό ή γνώση στο κεφάλι του. Μπαίνω στην διαδικασία λοιπόν να σας γράψω την γνώμη μου για τις καταδύσεις με φιάλες στην πλάτη και με φιάλες πλαγίως αγκιστρωμένες στην προσπάθειά μου να πω ότι η κατάδυση είναι αυτό που με γεμίζει όχι ο τρόπος ή ο εξοπλισμός που χρησιμοποιώ για να κάνω την κατάδυση. Σε κάποιες περιπτώσεις θα βάλω τις φιάλες στην πλάτη, σε κάποιες άλλες θα τις βάλω στο πλάι, σε κάποιες άλλες θα είναι μόνο μία, ενώ αλλού τουλάχιστον έξι. Κάποτε θα βγάζω φυσαλίδες, ενώ άλλοτε θα βγάζω λίγες ή καθόλου. Αυτό όμως που βρίσκεται εκεί κάτω θα μου δώσει την εντολή για το πώς θα πάω, πόσο θα κάτσω, πότε θα βγω και τι πρέπει να κάνω για να κρατήσω στην μνήμη μου αυτή την εμπειρία.

Καταδύσεις Back Mount...
...λέμε αυτές όπου οι φιάλες μας βρίσκονται στην πλάτη μας. Συνηθέστερα θα βρούμε μία ή δύο φιάλες τοποθετημένες στην πλάτη ενός δύτη, χωρίς όμως αυτό να αποκλείει και την τοποθέτηση τριών ή ακόμα και τεσσάρων. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι τρεις και τέσσερις φιάλες στην πλάτη αρχίζουν να γίνονται πρόβλημα και αν ο δύτης δεν το έχει οργανώσει καλά μπορεί να εξελιχθεί σε λόγο για τον τραυματισμό ή και θάνατό του. Οι περισσότερες καταδύσεις γίνονται με μία φιάλη στην πλάτη. Όταν το βάθος ή ο χρόνος παραμονής σε κάποιο βάθος μας οδηγεί στην ανάγκη για περισσότερο αέριο, τότε η δεύτερη φιάλη έρχεται να τοποθετηθεί στην πλάτη μας. Το περισσότερο αέριο βέβαια θα φέρει με την σειρά του και μια σειρά επιπτώσεων.Όσο περισσότερο αέριο θα έχουμε στην πλάτη, τόσο μεγαλύτερο μπορεί να είναι το βάθος κατάδυσής μας και ο χρόνος παραμονής, έτσι εύκολα μπορούμε να υπερβούμε τους χρόνους μη αποσυμπίεσης και να περάσουμε στο ενδιαφέρον, αλλά με περισσότερο ρίσκο, θέμα, που λέγεται αποσυμπίεση. Εκεί θα χρειαστεί να έχουμε κι άλλες φιάλες με διαφορετικά αέρια, συνήθως με περισσότερο σε ποσοστό οξυγόνο, για να βοηθήσουμε το κορμί μας  να αποβάλλει την πλεονάζουσα πίεση των αδρανών αερίων που έχουν συσσωρευτεί στο σώμα μας. Πολλές φορές θα δούμε δύτες να κάνουν καταδύσεις με διπλές φιάλες σε ρηχά νερά, σε βάθη όπου η ανάγκη των φιαλών αυτών δεν είναι απαραίτητη. Κάποιοι από εσάς ήδη έχουν καταλάβει ότι δεν είναι εύκολο να περνάς από την μία στιγμή στην άλλη σε διαφορετικούς χειρισμούς χωρίς να χρειαστεί να προπονηθείς σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Αυτό κάνουν αυτοί οι δύτες.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Greek Diver 90